Kościół pw. Chrystusa Króla

Kościół pw. Chrystusa Króla

Kościół pw. Chrystusa Króla w Janowicach Wielkich pierwotnie był kościołem ewangelickim wzniesiony w 1863 na miejscu starszego z 1744 roku. Obiekt zbudowany jest na planie prostokąta, typu salowego z trzypołaciowym dachem. Do nawy dobudowano od frontu wieżę zbudowaną na planie kwadratu z kruchtą w przyziemiu. Powyżej szczytu nawy wieża ma kształt sześciokąta i przykryta jest stożkowym dachem. Na przełomie lat 80-90 -tych XX wieku dokonano renowacji wnętrza oraz elewacji kościoła. Wśród wielu dobrze zachowanych zabytków można obejrzeć między innymi drewnianą ambonę z XVIII wieku, zabytkowe figury, chrzcielnicę, kwaterę gotyckiego ołtarza z XVI wieku oraz barokowe dzwony umieszczone w wieży kościelnej. Wyposażenie było początkowo bardzo skromne, obecnie przeniesiono tu część zabytków z sąsiedniego kościoła NMP m.in. środkową kwaterę XVI-wiecznego ołtarza przedstawiającego Wniebowstąpienie NMP i Pokłon Trzech Mędrców, gotyckie rzeźby Barbary i Katarzyny z pocz. XVI wieku.

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP

Kościół Wniebowzięcia NMP

Gotycki kościół wzniesiony jako parafialny katolicki w końcu XV wieku. W XVI i potem w XVIII wieku przeszedł barokową rozbudowę, następnie wielokrotnie był remontowany. Wewnątrz było i częściowo jest cenne i zróżnicowane wyposażenie, m.in.: gotyckie kamienne sakramentalium przyścienne z XV wieku, część gotyckiego drewnianego, polichromowanego tryptyku z XVI wieku, drewniane polichromowane rzeźby późnogotyckie z XVI wieku. Na murze jest zespół 7 kamiennych nagrobków i epitafiów z XVI-XVIII wieku, w tym hrabiego Schaffgotsch z 1668 roku. W szczycie kościoła umieszczony jest kamienny krzyż pokutny. W wieży kościoła znajduje się oryginalny zegar z okresu renesansu.

 

Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej - Radomierz

Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej

Kościół wzniesiony przez ewangelików w latach 1748-1750, restaurowany w 1804 r. Przejęty przez katolików w 1945 r. Obiekt założony został na wydłużonym ośmioboku o ściętych narożach, nakryty wielopołaciowym, czterospadowym, łamanym dachem, elewacjami dzielonymi lizenami oraz portalami i oknami w kamiennych opaskach. Przerabiając w II poł. XX w. historyczne wnętrze salowe, opięte było dwoma kondygnacjami empor, usunięto empory i większość wyposażenia wnętrza, umieszczając ponad szczytem dachu sygnaturkę z prześwitem, zwieńczoną iglicowym hełmem. W wyposażeniu wnętrza zachowały się m.in. ołtarz z początku XIX w., drewniana polichromowana chrzcielnica z końca XVIII w., organy z około 1800 r., dwa szklane żyrandole z 2. połowy XIX w.